سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح

| ورود به سامانه | ثبت نام

صفحه اصلی / اولین کنفرانس ملی علوم داده و اطلاعات مکانی

مروری بر بیومارکرهای هیستوپاتولوژیک کاربردی در پایش مخاطرات زیست محیطی

نویسندگان :

امین ورنیک¹

1- دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر

کلمات کلیدی :

آبزیان، بیومارکر، پایش زیستی

چکیده :

در این مقاله، کارایی تعداد فراوانی از بیومارکرها و نشانگرهای تجمع زیستی مختلف که بیان کننده تاثیرات آلاینده های زیست محیطی، در ارزیابی خطرات زیست محیطی (ERA) می باشند، بحث شده است. نشانگرهای تجمع زیستی در ماهیان به منظور بیان رفتار آلاینده ها در محیط های آبی و ارزیابی آّبزیانی که در معرض این آلاینده ها قرار میگیرند، به کار میروند. ازآنجایی که مدل های ساده تفکیک کننده به طور واقعی قادر به پیش بینی سرنوشت سوبسترا های زنوبیتیک نمی باشد، تجمع دهنده های پیچیده زیستی مورد توجه قرار گرفتند، که ازجمله آنها توکسیکوکینت، متابولیسم، فاکتورهای تجمع جانداران پهنه رسوبات(BSAFs)، تجمع زیستی اندام های خاص می باشد. ترکیبات تجزیه پذیر مانند PAH و کلرید فنول ها، به سادگی تمایل به تجمع در بافت های ماهی ندارند. غشاهای نیمه تراوا به طور موفقیت آمیزی در تجمع زیستی سوبستراهای آلی هیدروفوبیک در اورگانیسم های آبزی به کار می روند. تمام بیومارکرها از لحاظ پتانسیل استفاده در برنامه های ERA مورد ارزیابی واقع شده اند. در این ارزیابی نشان میدهیم که آنزیم های مرحله اول (مثل EROD و CYP1a کبدی)، محصولات دگرگونی زیستی (مثل متابولیت های صفراوی PAH)، پارامترهای جنسی(مثل VTG پلاسما)، پارامترهای ژنوتوکسیک(مثل محصولات افزایشی DNA کبدی) از ارزشمندترین بیومارکرهای ماهی از لحاظ ERA می باشند. استفاده از روش های پایش زیستی به منظور کنترل آلودگی مواد شیمیایی نسبت به پایش شیمیایی دارای مزیت بیشتری است.